Paul Dogger - Het tennistalent dat ten onder ging aan botte pech, drugs en zichzelf
Dit boek reconstrueert het leven en de carrière van Paul Dogger (1964–1996), ooit een van de grootste tennistalenten van Nederland. Zantingh beschrijft hoe Dogger al jong doorbrak met uitzonderlijke kracht en techniek, maar hoe zijn belofte nooit volledig werd ingelost.
Centraal staat de botsing tussen talent en persoonlijkheid. Dogger beschikte over enorme fysieke mogelijkheden, maar kampte met gebrek aan discipline, innerlijke onrust en moeite met gezag. Blessures en ongelukkige keuzes ondermijnden zijn carrière, terwijl drugsgebruik en een grillige levensstijl zijn problemen verergerden. Het boek laat zien hoe succesverwachtingen, druk van buitenaf en een zwak ondersteunend netwerk bijdroegen aan zijn neergang.
Zantingh schetst ook de context van de professionele tenniswereld in de jaren tachtig: hard, competitief en weinig vergevingsgezind voor spelers die mentaal kwetsbaar zijn. Dogger raakte steeds verder geïsoleerd en verloor de grip op zijn leven, wat uiteindelijk leidde tot een tragisch einde.
Paul Dogger is meer dan een sportbiografie: het is een indringend portret van een man die worstelde met zichzelf, en een reflectie op hoe talent zonder structuur en begeleiding kan ontsporen.